🔒 Bölüm 16

Bölüm 16

Hiçbir zaman çok hareketli olmayan küçük bir berber dükkânı alışılmadık derecede kalabalıktı. Ve oraya ait olmadıkları belli olan şövalyeler tam zırhlarıyla girişi koruyordu. Gecenin köründe bu ağır silahlı şövalyelerin uyumsuzluğunu hisseden yoldan geçenler, berber dükkânının bulunduğu sokaktan geçmek yerine dolambaçlı yollara sapmak zorunda kalıyordu. Acelesi olup da o yoldan geçmekten başka çaresi olmayanlar, şövalyelerin gözlerine yakalanma korkusuyla başlarını öne eğmişlerdi.

“Yani, olmayan bir şey yüzünden yanlışlıkla durumu daha da kötüleştirdiğimi mi söylüyorsunuz?”

Berber dükkânının ikinci katındaki daracık oda her an patlayacakmış gibi duruyordu; içinde üç şövalye, Kont Johnstein ve Loyal vardı.

“Kendimi çok küçük hissediyorum, sadece boy olarak değil, ruh olarak da.

Latilda babasıyla konuşmak için zor da olsa sesini çıkarmayı başardı.

“Evet. Neden bana inanmayı reddediyorsun da Dalmar ve Anna'nın sözlerini balıklama yutuyorsun? Neye inanmak istiyorsan ona inanıyorsun. O canavarlar Siyah Aslan Şövalyeleri'nden değildi. Kont Lumerier'i sevmiyorsun ama aptal olmadığını biliyorsun. Bana saldırmaları için siyah zırhlı şövalyeler gönderir miydi? Ben olsaydım, Kırmızı Gül sancağını taşıyan şövalyeler gönderirdim.”

“O kendini göstermemeye dayanamayan bir gösteriş budalası. Sırf ruhumu kırmak için siyah zırhlar içinde bile parlayabilir. Ve eğer o noktada gerçekten ölmüş olsaydın, stratejisi başarılı olurdu. Muhtemelen savaştan ve diğer her şeyden vazgeçerdim, kalbim kırılırdı.”

Babası cevap verdi, sesi gecikmiş bir endişeyle doluydu.

“Saldırıya uğradığını duyduğumda ne kadar endişelendiğimi biliyor musun çocuğum?”

“Endişelenmekten çok beni suçluyormuşsun gibi geliyor.”

“Öyle demek istemedim. Beni hep kötü adam rolüne itiyorsun.”

Hayal kırıklığına uğramış bir halde odanın içinde volta atmayı bıraktı ve büyük bir sandalyeye oturdu. Metalden yapılmış olmasına rağmen, zırhının muazzam ağırlığı altında inliyordu. Denmoju kalesinin içinde olmadığı sürece zırhını hiç çıkarmazdı.