🔒 Bölüm 185 – Yüzen Şehir (2)

Bölüm 185 – Yüzen Şehir (2)

Sık ağaçlar yüzünden miydi? Yoksa başka bir şeyden mi?

“Lanet olsun, hepsine lanet olsun!”

Birisi zifiri karanlık ormanda koşuyor, koşarken de küfrediyordu. Bu, imparatorluktaki beş özel sınıf keşif ekibinden biri olan “Meraklı Gözler ”in bir üyesi olan Renet’ti. Soluk gri saçları arkadan bağlanmıştı ve sağlam bir yapısı vardı.

“Neden bu şeyler hep benim başıma geliyor?!”

Kızgınlık ve korkunun karışımıyla bağırırken bile Renet yavaşlamadı. Aksine, daha da hızlı koşmak için kendini zorladı. Yavaşladığı anda, onu kovalayan o “şeyler” kesinlikle canını alacaktı.

“Bu isteği kabul etmekle aptallık ettim!

İmparatorluğun kuzeybatı ucundaki Güneşsiz Orman’daydı. Başkentten buraya kadar kovalanmak için gelmesinin nedeni, geçen sefer olduğu gibi, keşif ekibine gelen bir talepti.

Ormandaki tek yerleşim yeri olan Kara Peri Köyü’nden gelen bir talepti bu. Son zamanlarda ormanın merkezinde garip, tanımlanamayan varlıkların ortaya çıktığını bildirdiler ve bir araştırma yapılmasını istediler.

Bir önceki Hoire Köyü’nün talebine benzer bir talep olduğunu düşünen keşif ekibi lideri Alros, o talebi çözdüğü için Renet’i tekrar göndermek istedi. Birkaç kez reddettikten sonra, dudak uçuklatan şartlar sunulduğunda nihayet kabul etti.

Renet Kara Peri Köyü’ne vardığında ilk gördüğü şey, doğru dürüst ceset bile bırakmadan tamamen yok edilmiş olan kara periler ve vücutlarından geriye kalanları yiyen “bir şey” oldu.

“Bu şeyler de ne böyle?

Bu düşünceyle, kendisini takip eden “şeylere” tekrar baktı. Kurtadamlara benziyorlardı ama tamamen kan kırmızısı bir sıvıdan yapılmışlardı. Yaşayan varlıkların sahip olması gereken iç organlardan yoksun oldukları için onlara canlı denip denemeyeceği bile şüpheliydi.

Renet daha önce onlar gibi bir şey ne görmüş ne de duymuştu.

“Sınırıma geldim!

Nefes alış verişi kesilmişti ve bacaklarına kurşun ağırlıklar takılmış gibi hissediyordu. Yine de bu garip varlıklar hiçbir yorulma belirtisi göstermiyor, onu takip ederken ilk hızlarını koruyorlardı.

Sonunda-

“Lanet olsun!”