🔒 Bölüm 225 Unutulmak (10)

Bölüm 225 Unutulmak (10) Neydi o? En canlı şekilde kaybettiğim şey. “Kardeşim!” Belki de. Kulaklarımda duyduğum işitsel halüsinasyon bile bana tatlı geliyordu. Beyaz duvarlı hastane odasındaki sıcak sahne. Sen, batmakta olan güneşin ışığında bile herkesten daha parlak gülümseyen sen. Geriye dönüp bakınca, mutlu bir zamandı. Ya da belki de öyle olduğuna inanıyordum. Mutluluğum, başkasının mutluluğuna bağlı olmanın aptallığıydı. Kabarcık, kabarcık... Sessizce batmış denizde gözlerimi açıyorum. Derinlerde yüzerken dudaklarımdan kabarcıklar çıkıyor. Geçmişimden bugüne kadar yaşadığım hayatın yorgunluğu. Dikenli hayatımı sıkıca kavradığımda kanayan avuç içlerim, ne kadar sıkı tutarsam o kadar çok kanıyordu. “Yuwol.” Kırık ses tellerimle seni çizdim. Evin köşesindeki beyaz çerçevede seni gördüm. Adının önüne kazınmış “geç” kelimesini görmezden gelerek. Yıllar geçse, mevsimler değişse, dünya dönüşse bile, bazen o anda kalırdım. Sanırım veda etmekte o kadar beceriksizdim. “Beni unut.” Belki de bu yüzden. Hepinizi terk etmemin nedeni. Seni kaybetmemek istememdi. Hiçbir şeyi kaybetmek istemediğim için, her şeyi kaybetmeyi seçtim. Böyle bir paradoksta boğuluyordum. * * Işıksız bir dünya. Gökyüzü çoktan kan kırmızısına boyanmıştı ve gece umutsuzlukla yanıyordu. Nasıl bu kadar yıkıma benzeyebilirdi? Görüşümde yansıyan manzara buydu. “Haa, haa...” Nefes nefese kalmış nefesim hayata susamış. Henüz kesilmemiş hayata. Bunun kanıtı. Sallanan bacaklarıma rağmen hala ayaktaydım. Kılıç parmak…