🔒 Bölüm 82

Bölüm 82

Mindongsan Dağı'nın eteklerinde, hiçbir ağacın bulunmadığı bir yerde, sanki her an içinden canavarlar çıkacakmış gibi görünen bir zindan kapısı vardı.

Yıkık dökük bir otobüs yavaşça zindan kapısına yanaştı.

“İnin!”

Ses duyulduğunda, otobüsteki insanlar teker teker inmeye başladı, tıpkı hapishaneye varan bir konvoydan inen mahkûmların görüntüsüne benziyorlardı.

“Ekip lideri, depolar burada.”

Olay yerini uzaktan gözlemleyen Suzuki Eiji'nin bir astı durumu bildirdi.

Ancak Suzuki Eiji cevap vermek yerine sağ eliyle yüzüne tuttuğu uydu telefonunu işaret etti ve ardından sol işaret parmağını dudaklarına götürdü.

Astı ağzını kapattı.

“Evet. Anlıyorum. Hazırlanacağım.”

Kısa bir süre sonra, ast dikkatle ve tereddütle Suzuki Eiji'ye bir soru sordu.

“Kimdi o?” (ÇN: İngilizce metin kaba ve bir astın söyleyeceği bir şeye benzemiyor gibi görünüyor, ancak bu aslında saygılı bir şekilde sorulmuştu)

“Kraliçe seviye atlama hızımızı ayarlamamızı istiyor.”

Bunu duyduğunda astının yüz ifadesi hafifçe sertleşti.

Bu ifade, şimdiye kadar kendisine verilen yiyeceklerle karnını doyuramayan bir av köpeğine yeni bir av verilmiş gibi bir ifadeydi.

“Sıradaki hedef kim?”

“Kim Woo-jin.”

Ancak Kim Woo-jin ismi telaffuz edildiğinde adamın sert ifadesi biraz donuklaştı. Bu ismi daha önce hiç duymamış gibi görünüyordu.

Bu anlaşılabilir bir durumdu.

Suzuki Eiji ve ekibi, Mesih Loncası'nın vahşi kaplanları avlamak için gönderdiği av köpekleriydi ve birçoğu oldukça ünlüydü, yine de kişiyi tanımamaları nadir değildi.

“Onu gördüğümüzde anlayacağız, basit bir adam gibi görünmüyor.”

Aslında, bu kişiyi bekleyip avlamalarının emredilmiş olması, Kim Woo-jin'in sıradan biri olmadığının kanıtıydı.

“Böyle iyi.”

Elbette bu, uzun süre bu konu üzerinde düşünecekleri anlamına gelmiyordu.

“Emir gelirse, sadece avlanmak zorundayız.”

Av kim olursa olsun, hiç kimse Suzuki Eiji ve ekibinin o kişiyi avlayabileceğinden şüphe duymayacaktı.

Bu her zaman böyle olmuştur.

Dolayısıyla, Suzuki Eiji Kim Woo-jin hakkında daha fazla konuşmaya zahmet bile…